Liderlerin yeni tutkusu: Kontrolsüz güç

Erdoğan’ın yarattığı tek adam modeli, Cumhuriyetin üstünde yükseldiği değerleri tahrip ediyor. Karşıcılık de bu tahribata dair örneklerle bu modelin sona erdirilmesi icap ettiğini anlatıp duruyor. Çoğunlukla vurgulanan, demokrasinin, dolayısıyla da demokratik işleyişin tekrardan tesis edileceği vaadi.

Hal bu şekilde olunca beklenen, muhalefetin ve bu muhalif iradenin cisimleşerek vücut bulmuş olduğu ana karşıcılık partisi genel başkanının, Erdoğan’ın fena örneğinin tersine, elindeki tüm fırsatları kullanarak demokrasinin faziletini kanıtlayan çabalarına tanıklık etmemiz. 

Fakat beliren alametler, tam aksi yönü işaret ediyor. Kemal Kılıçdaroğlu’nun Erdoğanvari tek adam davranışları ortaya koyması, toplumun karşısına ona benzeyen örneklerle çıkmaya başlaması, dayatmacı bir politika üslubu geliştirmesi, ülkemizin geleceği hakkında şüphe bulutlarının çoğalmasına niçin oluyor.

Bu endişemin sebebi, Kılıçdaroğlu’nun başörtüsü ile ilgili verdiği kanun teklifi değil. Bu teklif, Kılıçdaroğlu’nun CHP’yi oturtmaya çalmış olduğu politik hattın sebebi değil sonucu. Bu politik hattı oluşturan değerler bütünü onu bu yola çoktan sokmuştu esasen.

Erdoğan’ın da izlediği ve dayattığı politikaların, doğrusu devamlı Türkiye’nin fay hatlarını kaşıyan kimlik siyasetinin yarattığı çelişkileri tartışırken yoksulları toplumsal yardımlarla, zenginleri de servet transferiyle yanında tutmanın haricinde bir politika hayal edemeyen Kılıçdaroğlu’nun CHP’si, aslına bakarsak bu yolla Erdoğan’ın tek adam rejimini inşa etmiş olduğu süreçte yapmış olduğu hamlelere katkı yapmaktan fazlasını yapmadı.

Gene Erdoğan’dan ayrımsız şekilde parti içi mekanizmalara aldırış etmeden onları tahrip edip ya da en hafifçe tabiriyle tahribata sessiz kalmış olarak bunu onaylayan; bunun sonucu olarak da almış olduğu kararları duyurduğu akşam videolarıyla partiye yol çizip, yön gösteren Kılıçdaroğlu’nun bu durumu, kontrolsüz güç tanımını hak ediyor olabilir.

Başörtüsü çıkışından birkaç gün sonrasında, devamla, “Benimle misiniz, değil misiniz derken, normal olarak bu kanun teklifimin bir başlangıç bulunduğunu bilerek seslendim. Daha büyük meseleler de var ve yürekli bir halde çözümler getireceğiz hepsine. Yine ediyorum, yürekli bir halde” diye başladığı Twitter mesajına,

Ben siyasal ikbal düşünecek biri değilim. Ben siyasal hayatımın sonunda miras olarak barışık bir Türkiye bırakacağım. Bu riski almak zorundayım. Başarı göstermiş olur muyum bilmiyorum. Fakat deneyeceğim” sözlerini eklemesi karşıcılık içinde gene şaşkınlıkla karşılandı, sadece şaşırılacak bir durum bulunduğunu düşünmüyorum. Kimi zaman her şey dağılıyormuş benzer biçimde göründüğünde aslına bakarsak olan, her şeyin yerli yerine oturmasıdır. 

Her şey yerli yerine oturuyor, zira daha geçen hafta “6’lı masada dama oyunu” başlıklı yazımda, doğrusu başörtüsü tartışması hemen hemen tekrardan açılmadan ilkin, CHP’nin iktidarının önündeki en büyük engelin, Kemal Kılıçdaroğlu’nun yapmış olduğu ve yapacağı yanlış taktik hamleler olabileceğini, Kılıçdaroğlu’nun bu cüretinin kaynağının da bunun hesabını vermeyeceğine inanıyor olması olabileceğini yazmıştım.

Buna örnek olarak da, son kurultayda ikinci yüzyıl beyannamesinin tartışılmadan oylatılması, erken seçim olabilir iddiasıyla ilçe ve il kongrelerinin ertelenmesi, yönetimin kararlarının parti tabanının sağduyu süzgecinden geçirilmesinin engellenmesini göstermiştim.

Kılıçdaroğlu’nun Cumhuriyet Halk Partisi Genel Başanı olarak almış olduğu yetkinin, parti politikalarını kafasına nazaran değiştirmeyi kapsamadığını düşünüyorum. Eğer demokrasiden söz edeceksek, bu yetki bir tek kurultay çoğunluğuna aittir. Her partilinin hakkı olduğu benzer biçimde Kılıçdaroğlu’nun da partisinin politikalarını değişiklik yapmak isteme hakkı var, sadece bu hak, düşüncesini kurultaya taşıyarak onaylatıp, uygulamak için yetki aramasına dayalı. 

Hal böyleyken, sayın Kılıçdaroğlu bunu yapmak yerine, tam aksine parti içi mekanizmayı erken seçim olabilir sebebi öne sürülerek (kurultay takvimini yeni başlatan ittifak ortağı İyi Parti değişik bir ülkede politika yapıyor herhalde) bloke ederek, almış olduğu kararların tabanda tartışılmasını engelledi. Görevi partiyi varlık sebebine dayalı, programında yazılı hedeflerine ulaşmak adına iktidara taşımaya çalışmak iken ve o değerler çevresinde bütünleşmiş seçmen tabanının iradesi ile ana karşıcılık konumunda bulunan partiye tam zıt bir yönde, kendi kafasında yarattığı gerekçelere dayanarak yeni bir politik hat yaratmaya çalışıyor.

Oysa, bırakın partisi ve seçmeninin açık iradesinin bu yönde bulunduğunu, kendisinin dahi Anayasa’ya aykırı bulunduğunu ayan beyan söylediği kanunların iptali isteminden feragat etmesi, toplumun uyması ihtiyaç duyulan kanunları düzenleyip demokratik yollarla savaşım eden bir partinin seçilmiş milletvekillerinin haklarının gasp edilmesi yerine, bu hakkı kullanmayıp kişisel kararları çerçevesinde feragat etme yolunu seçmesi, kanımca ağır sorumluluklar içeriyor. 

Seçimlerde yasaya aykırı olarak mühürsüz oy kullanılması karşısında olup bitenin sineye çekilmesi, atı alanın Üsküdar’ı geçmesine izin verilmesi ve hatta bunun mahkemeye taşınmasının dahi engellenmesi de bir öteki ağır kusur. 

Her iki örnek de bir tek CHP’lileri ilgilendirmiyor. Etnikçi, kimlikçi, mezhepçi ve bunlarla karşılıklı bir beslenme ilişkisi içinde bulunan liberallerin kaşıya kaşıya yara haline getirmiş olduğu kimi meseleleri bagaj olarak addeden ve bu bagajlardan kurtulma seferberliği başlatıp, helalleşmekten bahseden Kılıçdaroğlu, aslına bakarsak, şahsının tek başına almış olduğu kararlarla hukuksuzluğun uygulanmasına sessiz kalmış olarak, vatanımızda kanunların uygulanmaması dolayısıyla hak yitirilmesine uğrayan milyonların sorumluluğunun partinin omuzlarına yüklenmesine niçin oluyor olabilir. CHP’de neyin bagaj olduğu ve kontrolsüz güç kullanımının yol açmış olduğu tahribatın, gelecekte, bloke edilmemiş (CHP) parti içi mekanizmalarda tartışılmasının kaçınılmaz bulunduğunu söyleyebilirim.

Sayın Kılıçdaroğlu’nu bu yola sevk eden ve şimdiye kadarki tüm başarısızlıklarına rağmen hala o koltukta oturmasını elde eden şeyin, elinde tuttuğu parti içi mekanizma olduğu ortada. 

Erdoğan iyi mi ki muhalefetin kendisini indirmeye gücünün yetmeyeceğini düşünüyor ve her sıkıştığında oyunun kurallarını değiştirip yeni bir çıkışa yöneliyorsa, muhalefeti de kendine benzetmiş görünüyor. 

“Ben her istediğimi yaparım ve hesap da vermem.” mantığına dayanan bu kontrolsüz güç bağımlılığının, liderler içinde, yönetim erkinin tek başlangıcında elinde bulunduğunu ispatlayan alameti farika olarak görüldüğü ve aslına bakarsak bunun ülkemizin önündeki en büyük çekince bulunduğunu düşünüyorum. 

Dolayısıyla gerek ülkede, gerek partide iktidarda kalmak için her yolun mübah olduğu noktasına gelinince, kimin şapkasından daha büyük bir tavşan çıkacağını anlamak olanaksız hale geliyor. 

Kılıçdaroğlu’nun başörtüsüne, Erdoğan’ın cemevlerine yasal statü vaat edip her gün yeni bir kapı açarak oy devşirmeye çalmış olduğu vatanımızda halkın problemlerine dikkat çeken şey ise bayağı bir imamın, yokluk ve yoksulluğa dikkat çeken ‘Caiz mi hocam?’ şarkısı. Şarkının milyonlarca insan tarafınca izlendiği göz önüne alınırsa, halkın derdinin liderlerin gündeminden oldukca değişik olduğu apaçık ortada.

İmam ‘Caiz mi hocam?’ diyerek yoksul milyonların derdini anlatsa da, iktidar ve karşıcılık içinde yaşanmış olan, halkı en egoist, en yontulmamış değerlere geri çekmeye dayalı, din, mezhep, etnik kimlik, başörtüsü üstünden Cumhuriyete kimin daha öldürücü bir darbe indireceği yarışmasının devam edeceği görülüyor. Bu yarışın kazananının ana para ve onun beslediği gericilik, kaybedeninin ise asla kuşkusuz yoksul halk olacağı da geçmiş tecrübelerle durağan(durgun).

İktidar ile ana karşıcılık arasındaki bu yarışta birbirlerinin seçmen kitlesi üstüne meydana getirilen yumuşatma amaçlı bu topçu ateşlerinin devam ederken, peşinden gelmesi beklenen, boğaz boğaza ve birbirlerinin can damarını kesmeye dönük hamlelerin yedekte tutulduğu ise ortada. Aslına bakarsan Kılıçdaroğlu, başörtüsü teklifinin son olmadığını ve gerisinin geleceğini de duyurdu.

Bu itibarla muhalefetin, Erdoğan’ın “Gelin bu mevzuyu Anayasa ile halledelim” çağrısını, “Bu işi yeni mecliste konuşuruz” diyerek hafife alarak geçiştirebileceğine dair hesabı var ise, o hesaba fazla güvenmemesini tavsiye ederim. Bunun sebebi, Hakkaniyet Bakanı Bekir Bozdağ’ın bu tartışmadan iki hafta ilkin, daha başörtüsü meselesi gündemde dahi yokken, birer hafta arayla iki kez yeni Anayasa mevzusunda emek verme başlattıklarını açıklaması.

Kılıçdaroğlu bohçasında daha oldukca şey bulunduğunu söylüyor. Bir sonraki hamlesi, milliyetçilik, laiklik ya da Kürtlere dönük bir içeriğe haiz olabilir… Sadece Erdoğan’ın seçimi kazanmak için yapmış olduğu hamlelerin seçim kazandırmaya yetmeyeceğini görmesi halinde, muhalefetin elindeki altın anahtar olan ‘parlamenter sisteme dönüş’ kozunu ellerinden almak için bir manevra yapması, Kılıçdaroğlu’nun bohçasındaki sürprizlerin tamamından daha etkili olabilecektir.

Ülkemizdeki manevra kabiliyeti en yüksek siyasetçilerden kabul edilen ve buna ilişkin yaşattığı örneklerle tanınan Erdoğan’ın, seçime giderken daha önceki birçok yazımda da ifade ettiğim şekilde parlamenter sistem yoluna girmesi (Bozdağ’ın bahsetmiş olduğu Anayasa değişikliği teklifi bu yönde bir işaret fişeği olabilir) benim için şaşırtıcı olmayacaktır. İktidarla ‘içtenlik’ yarışına giren 6’lı masa mukimlerinin üstüne titredikleri bu vaatlerinin gerçekleşmesi için Erdoğan’ın ‘gelin geçelim’ teklifine ne cevap vereceklerini şimdiden düşünmeye başlamalarını da tavsiye ederim. 

Eğer sorun içtenlik testiyse, zira Kılıçdaroğlu başörtüsü yasa teklifini buna dayandırıyor, Erdoğan da “Parlamenter sisteme geçmek için Anayasa değişikliği yapalım, buyurun” diyerek tersten bir içtenlik testine başvurursa, tüm seçim tasarımını bunun üstüne kuran muhalefetin ne yapacağını siz de merak etmiyor musunuz sahi?

Yazıyı meselenin özüne vurgu yaparak bağlayalım: Bu tartışmaların, bu vaatlerin hiçbiri, esas probleminin, parti tabanlarının, vatandaşın esas gündeminin yanına bile yaklaşamıyor. 

Türkiye’nin esas gündemi ekonomidir, yoksulluktur. Türkiye’nin neresine giderseniz gidin, başörtülü, başörtüsüz, Türk, Kürt, laik, Sünni, Alevi, aklınıza kim gelirse gelsin, esas problemleri geçim sıkıntısıdır. 

Sokakta karşılaşan biri başörtülü biri başörtüsüz iki kadının gündemi kiradır, faturadır, market alışverişidir.

İş yapmayan dükkanlarının önünde çay içen esnafın söyleşi mevzusu enflasyondur, döviz kurudur.

Gençlerin esas derdi işsizliktir. Bir endüstri sitesine, üniversiteye, lokantaya, devlet dairesine, tecim odasına, herhangi bir şehrin herhangi bir sokağına gidip sorsanız alacağınız yanıt bellidir.

Seçim kazanmanın anahtarı doğru şeyleri doğru tonda söyleyebilecek doğru kişiyi sahaya sürmekten geçiyor. Yapılması ihtiyaç duyulan, her tür güç mücadelesini ikinci plana atmak, iktidarı sandığa gömüp tekrar geriye bakmamaktır.

Meydana getirilen suni tartışmaların hiçbirisi, görmek istediğimiz üreten, hakça paylaşan ve özgür Türkiye’yi hedeflemiyor. 

Bu hedefe giden yolun açılabilmesi için de ilkin siyasetin girmiş olduğu bu çıkmaz sokaktan çıkıp, önümüzdeki karanlığın aydınlatılması gerekiyor. 

Benim hayata geçirmeye çalıştığım da bunun için bir mum yakmak…

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

mersin escort antalya escort bursa escort antalya escort istanbul evden eve nakliyat fethiye escort escort bayan